W Warszawie stoi pomnik, który symbolizuje małego chłopca w za dużych butach w hełmie, w wojskowych spodniach, które mu wiszą. Ma wojskową koszulę i karabin w ręku.
Józef Szczepański Dziś idę walczyć – Mamo!
Dziś idę walczyć – Mamo!
Może nie wrócę więcej,
Może mi przyjdzie polec tak samo
Jak, tyle, tyle tysięcy
A dokładnie ile tysięcy stanęło do bitwy o miasto w 1944 roku? Wszystkich żołnierzy w momencie wybuchu Powstania Warszawskiego było około 50 tys. Obok żołnierzy do walki stanęły warszawskie dzieci. Chłopcy w wieku 11-18 lat zgłaszali się do dowódców oddziałów powstańczych żądając wręcz, aby pozwolono im podjąć walkę z wrogiem. Często ukrywając swój wiek przed dowództwem. Część z nich była odpowiednio przeszkolona w harcerskich Szarych Szeregach lub konspiracyjnych podchorążówkach. Większość zdobywała doświadczenie w ulicznych walkach. Dzieci wcielały się w listonoszy i chodziły kanałami Warszawy, aby rozdać listy do poszczególnych rejonów, Często też sprawowały rolę przewodników. Gdy wybuchło powstanie Marek, syn pułkownika ze „Szkoły Orląt”, ledwo skończył 14 lat. Był na Powiślu i tam włączył się w działania Harcerskiej Służby Pomocniczej Szarych Szeregów w Patrolu Transportowym pod dowództwem Andrzeja Tomaszewskiego. Później był łącznikiem w zgrupowaniu „Krybar” oraz wszedł w skład drużyny obrony przeciwlotniczej. Jego stanowisko ogniowe ulokowano w okolicy skrzyżowania ulic Topiel i Zajęczej. Uczestniczył w zestrzeleniu niemieckiego samolotu nurkującego.
Na zdjęciu :Powstanie Warszawskie: Bracia Jeleniewiczowie „Żbik” i „Ryś” z Harcerskiej Poczty Polowej, kolporterzy prasy powstańczej na ulicy Tamka w sierpniu 1944.
włoski 
polski 
